بسم الله الرحمن الرحیم هنگام که بنی‌صهیون به درد می‌آیند، فریاد 'مذاکره' سر می‌دهند. وقتی بمب بر سر کودکان غزه می‌بارید—مذاکره‌ای در کار نبود. وقتی بیمارستان‌های لبنان را بمباران می‌کردند—مذاکره‌ای در کار نبود. وقتی زیرساخت‌های انرژی ایران را هدف می‌ی‌گرفتند—مذاکره‌ای در کار نبود. فقط موشک بود. فقط آتش بود. فقط غرور بود. اما امروز؟ امروز که آتش به خرمن خودشان افتاده. امروز که صفیر موشک‌ها در آسمان حیفا و تل‌آویو می‌پیچد. امروز که پایگاه‌هایشان می‌سوزد، هواپیماهایشان سقوط می‌کند، اقتصادشان به لرزه افتاده—ناگهان زبانشان به 'مذاکره' باز می‌شود. مذاکره یعنی چه برای آنها؟ یعنی ما بزنیم—و شما نزنید. یعنی ما بمباران کنیم—و شما پاسخ ندهید. یعنی ما کودکان شما را بکشیم—و شما دست نگه دارید. یعنی ما تحریم کنیم—و شما مذاکره کنید. و وقتی همه اینها را کردند—آن وقت می‌گویند: 'بیایید پای میز مذاکره.' خیر. مذاکره وقتی معنا دارد که هر دو طرف درک کنند—زور به جایی نمی‌رسد. اما تا دیروز، آنها فکر می‌کردند زور به جایی می‌رسد. فکر می‌کردند با بمب می‌توانند اراده ملت‌ها را بشکنند. فکر می‌کردند مقاومت افسانه‌ای بیش نیست. امروز می‌دانند که اشتباه می‌کردند. اما ما مذاکره را از سر ضعف نمی‌پذیریم. مذاکره را از سر ترس نمی‌پذیریم. مذاکره را از سر اینکه 'بس است، خسته شدیم'—نمی‌پذیریم. مذاکره را می‌پذیریم وقتی: - دشمن بداند که راه نظامی بن‌بست است. - دشمن بپذیرد که مقاومت از بین‌رفتنی نیست. - دشمن هزینه آنچه کرده را بپردازد. تا آن روز—همان زبان را می‌فهمند که می‌فهمیدند. زبان موشک. زبان صبر. زبان مقاومت. و آن روز که به درد بیایند—می‌دانند با چه کسی طرفند. وَإِن جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَح لَّهَا وَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ #مذاکره_از_موضع_ضعف #زیر_بمب_مذاکره_نبود #امروز_می‌چشند #همان_زبان_را_می‌فهمند #مقاومت_خط_قرمز